Разлики во воспитувањето на машките и женските деца често се тема на семејни расправи и совети од постари генерации. Многу родители несвесно веруваат дека момчињата треба да се воспитуваат построго, а девојчињата понежно, иако истражувањата покажуваат дека во просек разликите во воспитувањето се помали отколку што мислиме. Најважно е секое дете да се гледа како посебна личност, а не само низ призмата на полот.
Научните студии покажуваат дека родителите често користат различни стилови на дисциплина и поддршка кон момчињата и девојчињата, дури и кога веруваат дека се однесуваат еднакво. Почесто се користат построги и поконтролирачки стратегии кон момчињата, а повеќе топлина, разговор и поддршка кон девојчињата.
Овие разлики во воспитувањето се забележуваат уште во раното детство, преку избор на играчки, видови игри и очекувања за однесување. Момчињата почесто добиваат играчки поврзани со движење и натпревар, додека девојчињата добиваат играчки за грижа и комуникација, што влијае на тоа како се развиваат нивните интереси и вештини.
Родителските ставови за родови улоги имаат големо влијаниеhttps://en.wikipedia.org/wiki/Gender_role врз тоа како се воспитуваат машките и женските деца. Кога родителите имаат традиционални ставови, често несвесно ги зајакнуваат стереотипните очекувања, на пример дека момчињата треба да бидат силни и да не плачат, а девојчињата да бидат тивки и послушни.
Истражувањата покажуваат дека ваквото родово обоено воспитување може да доведе до поизразени разлики во самодовербата, начинот на изразување емоции и изборот на идни професии. Децата кои растат во семејства со порамноправни ставови за половите улоги имаат поголема веројатност да развијат пофлексибилни погледи и да избираат активности според своите способности, а не според стереотипите.
Кога момчињата се учат да ја потиснуваат ранливоста и да покажуваат само сила, кај нив почесто се појавуваат таканаречени надворешно насочени проблеми, како агресивно или пркосно однесување. Девојчињата, кои почесто се учат да се грижат за другите и да бидат добри, може да развијат повеќе внатрешни емоционални потешкотии, како анксиозност и прекумерна самокритичност.
Овие модели не се последица само на биологија, туку силно се обликуваат од воспитувањето и очекувањата на околината. Кога родителите свесно охрабруваат и момчињата и девојчињата да зборуваат за емоции, да бараат помош и да покажуваат емпатија, ризикот од вакви проблеми се намалува.
Разлики во воспитувањето на машките и женските деца не мора да значат неправда, но проблем се јавува кога полот станува поважен од индивидуалните потреби на детето. Наместо да се водат по стари правила за момче и за девојче, родителите треба да ги набљудуваат силните страни, темпераментот и интересите на секое дете.
Практичен пристап е родителите да си постават прашање: Дали би реагирал исто ако моето дете беше од другиот пол? Ова просто прашање помага да се препознаат несвесните двојни стандарди во пофалбите, казните, слободата и очекувањата.
Понудете разновидни играчки и активности и за момчињата и за девојчињата, од спорт до уметност и грижа, без ограничувања ова е за него, тоа е за неа.
Фалите го трудот и стратегијата, а не само резултатот, кај двата пола, за да се развие здраво чувство за компетентност и самодоверба.
Охрабрувајте ги и момчињата и девојчињата да зборуваат за емоциите, да покажуваат сочувство и да бараат поддршка кога им е тешко.
Поставувајте слични граници за безбедност, училишни обврски и одговорности дома, без преголема слобода за момчињата и преголема строгост за девојчињата.
Размислувајте критички за родовите стереотипи во медиумите и културата и разговарајте со децата за тоа што гледаат и слушаат.
Разлики во воспитувањето на машките и женските деца постојат и често се создадени од општеството, а не од природата. Кога родителите стануваат свесни за овие шаблони и ги коригираат, им помагаат на своите деца да пораснат во личности кои ќе ги следат своите таленти и вредности, а не тесни родови улоги.
