Секој Први мај се наоѓам пред истото прашање: Не зошто работиме, туку што стануваме додека работиме?
Честопати за трудот зборуваме како за тежина или обврска. Но, вистината е поинспиративна.
Трудот е единствениот јазик преку кој човекот му соопштува на универзумот дека е тука. Тој е нашиот потпис врз времето.
Пред 10.000 години, некој првпат го закопал семето во земја. Тоа не било само земјоделство. Тоа било првиот чин на радикална верба во иднината. Тој човек не знаел дали ќе врне, но инвестирал труд во невидливото.
Таа иста нишка на верба која денес ја гледам кај претприемачот кој почнува од нула, кај инженерот кој оптимизира комплексен систем и кај наставникот кој со секој збор сади знаење во туѓите мисли.
Статистиката вели дека просечниот човек поминува околу 90.000 часа на работа во својот живот. Тоа се десет години чиста, фокусирана егзистенција. Тоа е повеќе време отколку што поминуваме во разговор со најблиските.
Ако трудот зафаќа толкав простор во нашето битие, тогаш тој не смее да биде само размена на време за пари. Тој мора да биде размена на енергија за смисла.
Прашањето тогаш не е дали ќе работиш. Прашањето е дали тоа што го правиш го гради или го троши твоето јас.
Историјата ни покажува дека цивилизацијата не ја изградиле титани. Ја изградиле луѓе кои секое утро ставале тули, пишувале букви, сееле идеи.
Архимед, Тесла, Кири, Маск… Не се гении кои чекаа инспирација. Тоа се луѓе кои работеа со опсесија и љубопитност.
Низ моите 20+ години кариера, од динамиката на производните погони, тишината на преговарачките маси, чувството зад универзитетската катедра, од стартап хаос до корпоративни стратегии, научив една голема лекција:
Трудот те менува тебе, пред да ти дозволи ти да го смениш светот.
Секој проект ме научил на трпение. Секој неуспех ме научил на издржливост. Секој систем што сум го градел, всушност ме градел мене како личност.
Денес, кога вештачката интелигенција презема огромен дел од „правењето“, многумина се прашуваат: Што ќе остане за нас? Ќе остане суштината.
Алатките се менуваат. Од камениот калап до невронските мрежи. Но волјата да се создаде нешто што вреди, таа е вечно човечка. Машината може да калкулира, но не може да сонува. Може да генерира, но не може да чувствува одговорност кон создаденото.
Овој Први мај не им го честитам само на оние кои работат. Им го честитам на оние кои создаваат. На оние кои во секој меил, во секоја одлука, во секое затегнато завртче или во секој менторски разговор внесуваат дел од својата душа.
Трудот е демократски и аполитичен. Не го интересира твоето презиме, идеолошка матрица или твоето минато. Го интересира твојата подготвеност да се дадеш себеси за повисока цел.
Зашто на крај, она што ќе остане по нас, е токму тоа – трагата на нашиот труд.
Честит Први мај.
Од Дражен.
