Во светот во кој секојдневно се мериме со бројки, односно број на дертови, реакции, токени и кликови, човечката доброта изгледа како нешто што не може да се измери. Сепак, токму таа не може да се измери дејства едноставно затоа што не е насочена кон себе.
Хуманитарните акции не се настануваат од план. Тие се случуваат кога некој реши дека не може да остане само светел. Кога настанува поплав, кога земјотрот не стигне, кога во еден момент некој старица останува сама без вода. Тогаш се јавуваат луѓе кои никогаш не ги видел, со возило, со време, со раце.
Зашто се важни? Не затоа што се големи, туку затоа што се доследни. Една акција може да изгледа како случајност. Стотина различни акции, изведени во различно време, од различни луѓе, стануваат систем. Токму тука човекот покажува дека не е само рационално битие, дека носи и одговорност, и тоа не само за себе.
Другата работа што ги издвојува овие акции е времето. Тие не се вршат кога е „времето”, за нив нема соодветно време. Времето е секогаш неприлично, а тоа е уште една работа што ги одвојува од сè останато: тие не можат да се подготват, а сепак се случуваат. Човек што во четири од попладне тргнува со кола полна со ќебот и вода кон местото за кое не знае дека е затопено. Тој не е херој. Тој е човек кој се одлучил.
Потоа се случува нешто необично. Доброто не останува во човекот што го дал, се враќа во заедницата. Некаде по улица на некој му помагаат да го однесе колата. Некој дели леб. Некој само ја слуша приказната и не прави ништа, но сепак е тука. Хуманитарните акции имаат тоа својство дека создаваат мрежа. Еден човек започнува, а десет завршуваат, и сите се менуваат, иако некои никогаш не ќе се запознаат.
Има нешто и подлабоко. Хуманитарната акција не остава одмерлива трага. Не може да се направи табела, не може да се постави цел, не може да се изведе извештај. Токму затоа е човечна, бидејќи единствената награда е сознанието дека си бил потребен некому.
Во Македонија и пошироко, организациите и поединците што се занимаваат со ова имаат лица, не логоа. Нивната работа речиси никогаш не се појавува во вестите, ниту се мери во проценти. Но во моментите кога сè се распаѓа, тие се првите што се јавуваат. И тоа не е случајност, тоа е резултат на години кога некој покажал дека е тука, без да знае дали ќе му се врати.
Има една мудрост што ја носат сите хуманитарни акции: не се прати за да се види, туку се прати затоа што не може да не се стори. Тоа е целата разлика меѓу јавна акција и вистинско човечко дело.
Затоа, кога видите акција, било каква, не гледајте во неа како во настап. Гледајте во неа како во одговор. На нечие прашање, кое никогаш не е поставено гласно, но кое секогаш стои: што ќе направиме ако никој не гледа?








