Реклами

Кога се иста возраст, а два различни светови

Реклами

Ако ги ставите дваесет и шеесетгодишен човек и петесетгодишен во иста соба, изгледаат дека доаѓаат од две различни вселени. Не е тоа разлика во интелектот, ниту во образованието. Тоа е разлика во целосно поинаков начин на гледање на светот.

Миленијалите, оние што се родени по 1981, влегоа во светот во кој интернетот веќе постоеше. Нивниот прв впечаток за светот не беше улицата, туку беше екранот. За нив, нормално е да се провери нешто пред да се верува. Google е продолжение на нивниот мозг, а не алата што ја користат кога не знаат нешто. Тие не бараат доказ за нешто што им се чини очигледно, бидејќи тие работи веќе се проверени.

Generation X, родените меѓу 1965 и 1980, се формираа во поинаков свет. Тие влегоа во светот во кој верувањето беше стандардна опција. Одговорноста се добиваше со возраст, не со диплом. И ако нешто не работи, вина беше на тебе, не на системот. Другата страна, пак, беше непознатица, не алатка.

Оваа разлика има последици кои се чинат дотолку секојдневни, што ги занемаруваме.

Прво, пари. За Generation X, купувањето на имот беше прв природен чекор во животот. Беа навикнати на скапотија пред да имаат доволно. За миленијалите, парите доаѓаат подоцна. Тие бараат слобода за да работат кај сакаат, па тогаш планираат. Истото куќе, истата плата, но две различни стратегии за живот.

Второ, авторитет. За Generation X, шефот имаше право на почит затоа што беше шеф. За миленијалите, авторитетот се заслужува со компетентност, не со позиција. Тоа не значи дека Generation X не ги почитуваше луѓето со знаење. Значи дека се почитуваше знаењето повеќе од титулата.

Трето, времето. Generation X веруваше дека времето е ресурс што треба да се искористи ефикасно. Миленијалите го гледаат времето како простор што треба да се заштити. Кога Generation X зборуваше за иднина, мислеше на кариера. Кога миленијалите зборуваат за иднина, мислат на баланс.

И сепак, и двете генерации прават иста грешка. Секојата го оценува другата преку сопствениот стандард. И тогаш се создава дистанција што изгледа како разлика во вредности, а всушност е разлика во обуката.

Можеби најдоброто прашање не е кој е во право, туку што сме научиле да ги слушаме двете приказни. Едната нè научи да цениме вредното, работата и строгоста. Другата нè научи да провериме пред да веруваме и да имаме смелост да менуваме.

Што е најинтересно е дека и обете генерации се согласуваат во нешто што никој не ги прашал. И обете сакаат да имают автентичен живот. И обете се заморени од барањето да бидат постојано продуктивни. Разликата е само во алаката што ја користат за да го избегнат тоа.

Едната бара простор, другата бара време. Но и обете бараат иста работа: да не бидат во пот на нешто што не е смислено.

И затоа, разговорот меѓу нив не мора да биде соревнование. Тоа може да биде најдобриот начин да се види светот од две страни во исто време.

Затоа прашањето не е која генерација е подобра. Прашањето е дали сме готови да ги слушаме двете.

Од која страна сте вие?

Secret Link
Exit mobile version